Donderdag 13 augustus 2026:

Het was even wachten op de praktische info maar een paar dagen voor vertrek kregen we dan eindelijk te horen hoe de staf van het combinatieteam de reis naar het Zwitserse Möhlin van oud WHC/Hercules speler Mitch Giezeman had georganiseerd.

Deze ochtend stonden er dan ook 3 busjes klaar bij Wittebrug Autoverhuur waarmee we naar het Alpenland konden afreizen. Rond 8.30 uur stonden de heren netjes op Boswijk te wachten en niet veel later kon obv de indeling van de busjes de bagage worden ingeladen en was iedereen klaar voor vertrek.

Dat de reis niet zonder slag of stoot zou verlopen, was niet geheel volgens wens en plan en was ook verder niet zo heel spannend maar door wat extra kilometers door ‘lastige’ rotondes rond Antwerpen, Brussel en ook wel rond Nancy en een grenscheck door een welgevallige douanière bij de Zwitserse grens, kwam het volledige gezelschap uiteindelijk een uurtje later dan gepland maar zeker veilig en wel op de plaats van bestemming aan.

De kamersleutels van het hotel werden uitgedeeld en de heren konden even rustig bijkomen van de lange, bloedhete reis. Na een korte douche of een rustig momentje op het kleine kamertje verzamelde het gezelschap zich buiten op het terras van Hotel restaurant Schiff waar onder het genot van een drankje alle selectieleden welkom werden geheten en in het bijzonder de nieuwkomers (lees: groentjes) die van de spelersraad meteen een opdracht meekregen waarmee ze dit hele weekend en wellicht ook nog even wel wat langer zoet zijn waarbij jongste Olaf Kuipers al meteen een goede beurt maakte door 99,9% van de juiste voornamen en achternamen van alle aanwezigen op te lepelen, en dat binnen een uurtje waarmee hij natuurlijk een terecht applausje in ontvangst mocht nemen.

Na een paar versnaperingen was het tijd voor het avondmaal en het personeel had op het menu 3 verschillende soorten pasta’s en niet veel later was het zowaar een klein kwartiertje stil op het terras aan de Salinenstrasse 2 in Möhlin want de Italiaanse delicatesse ging erin als de spreekwoordelijke koek.

De avond was hiermee natuurlijk nog lang niet afgelopen want de staf had natuurlijk nog een actief onderdeel ingepland maar helaas was de sporthal niet beschikbaar waardoor stante pede een alternatief moest worden bedacht en mede dankzij eerder genoemde Mitch werd het spontane idee opgevat om een duik in de Rijn te nemen en zodoende moesten de heren spelers zich snel in een alternatieve zwemtenue hijsen en trokken de busjes richting een door Mitch aangewezen plek.

Niet veel later lagen alle spelers in het water waarbij de ene salto na de ander werd geshowd en Stan kon nog even z’n skills als oud-zwemmer aan de aanwezigen tonen. Volgens de heren was het water op prima temperatuur, alleen de bodem en de kiezels op het ‘strandje’ leverde wat stress op.
Het begon al flink te schemeren toen ook de familie Hemmes nog even gezellig vanaf de camping in de buurt een kijkje kwam nemen en natuurlijk mochten ook de Hemmes-girls nog even lekker met de beentjes in het water bungelen.

Toen het uiteindelijk echt donker werd, toog de karavaan weer richting hotel voor een korte douche en een kledingwissel en werd het tot een uurtje of 12 nog even gezellig nagebabbeld over de reis, een groepje fanatici liet zich verleiden tot een spelletje boeren bridgen waarbij Dex en Enzo de meeste aandacht opeisten met hun aantrekkelijke navelshirtjes en Vincent wat ongemakkelijk z’n ei niet goed kwijt kon.

Op naar vrijdag, welterusten!