Helaas blijkt een (goed) voornemen niet altijd waar te maken. De verslaglegging van de eerste dag van de selectie van Wesley Hage en Rob Vis werd al nachtwerk en dat was eigenlijk niet eens een ‘straf’ omdat door de hitte in het pittoreske doch oude hotel ‘Schiff’ (waar nauwelijks kon worden geventileerd dan wel überhaupt het onderwerp ‘airco’ misschien nog nooit op tafel van de uitbaters is geweest), wij de slaap toch niet meteen konden vatten en daarom maar een uurtje achter de laptop waren gekropen.

Enfin, terug naar dat goede voornemen. Het vrijwillige nachtwerk bracht ons hierdoor wel op het idee om ook de slapeloze uurtjes van de overige dagen te benutten met het vastleggen van leuke weetjes rondom de voorbereiding van de selectie. Alleen dan moeten deze dagen niet te vol zitten met diverse programma onderdelen en gezellige onderonsjes in de avonduren want dan wordt het allemaal toch later dan gewenst en dan is het toch verstandiger om horizontaal te gaan en andere momenten zien te vinden om aan het verslag te werken. Lang verhaal kort: het volledige verslag van 4 dagen Zwitserland kunnen jullie nu als 1 groot reisverslag opvatten.

Voor part I (donderdag 13 augustus 2026) verwijs ik graag naar het reeds gepubliceerde verslag op de website 😉

Part II (Vrijdag 14 augustus 2026):

Een ontbijt is natuurlijk nooit een ontbijt zonder eerst elkaar te begroeten en omdat vele heren, waaronder ook trainers Wesley en Rob, een kamer deelden, worden ook regelmatig de eerste ‘irritaties’ van de kamer met het hele gezelschap gedeeld en valt er al meteen de nodige hilariteit aan de tafels te bespeuren. Zo was de technische leiding als één van de weinigen in de ‘gelukkige’ omstandigheid een ventilator op de kamer te hebben. Zij konden alsnog proberen een beetje verkoeling op te wekken maar waar je zou verwachten dat dit een gedeelde verkoeling zou worden, wist dhr. Hage (zoals Xavinho ‘Xav’ Oostburg dit als een van de opdrachten bij z’n ontgroening tot zondag het hele gezelschap van WHC/Hercules op deze wijze continu bij begroeting moest aanspreken) de ventilator zich zonder overleg toeeigende en Dhr. Vis ernaar kon fluiten. Gelukkig kunnen de heren verder prima door één deur en werkte het duo het gehele weekend prima samen.

Na het ontbijt toog de selectie naar een fraai fitness en trainingscenter (a.k.a. The Gym) in een buurtgemeente waar de spelers o.b.v. een door krachttrainer Fabian Spaai samengesteld programma allemaal individueel aan de slag konden en zich serieus en met veel inzet in het zweet werkten. Maar niet alleen de selectie wist van wanten want ook de heren trainers draaiden het hele rondje of een gedeelte hiervan mee. Rob gebruikte voornamelijk attributen dan wel toestellen om z’n hamstrings wel doordacht te trainen maar liet zich ook zeker gelden bij het ‘roeien’, dat ook zonder water een taai onderdeel is maar ook zeker een flinke inspanning vergt.

De douche bij terugkomst in het hotel was natuurlijk een zeer welkome en noodzakelijke activiteit om het lichaam enige, korte verkoeling te geven.

In een fris setje kleding trok het voltallige gezelschap naar een open plek in een bos dichtbij het hotel waar onze dames Soraya, Sylvia maar ook oudste Stan en op twee na oudste Jonah dit weekend logeerden omdat hotel Schiff enige tijd terug helaas met een brand te maken heeft gehad en zodoende niet alle kamers tot haar beschikking had. Met een beetje improviseren werd hier de lunch uitgeserveerd waarbij Soraya het broodmes met ‘dodelijke’ precisie hanteerde en heerlijke, afgemeten sneetjes brood aanreikte. Na een kleine ¾ uur trok de Haagse stoet weer naar het hotel waar meester Hage de heren voorbereidde op een sessie waarbij de spelers in groepjes aan de slag konden met onderwerpen als wedstrijdbeleving en  wat heb je van je teamgenoten nodig en meer vertellen we niet om de concurrentie niet te veel in de keuken van de selectie te laten meekijken 😉

Het noemen van bijvoorbeeld ‘100% inzet’ kreeg iig een compleet, nieuwe dimensie omdat de eindverantwoordelijken dan de vraag stelden: “Wanneer is iets 100%? Tja, en dan kan zo’n meeting lang duren maar het leverde zeker veel en interessante, doordachte conclusies op waar zowel leiding als team de komende weken mee verder kan.

Zover het theoretische gedeelte op de vrijdag want het werd nu toch echt tijd om die gasten aan het handballen te zien en de heren konden dan ook niet wachten om richting de sporthal te gaan.

De organiserende vereniging had het toernooi omgedoopt tot de “Sole Uno Cup”. Onze vrienden moesten dan wel eerst zien af te rekenen met het Duitse HSG Willstätt-Hanauerland om voor die Cup te mogen gaan strijden. Via FB hebben we het duel live gestreamd dus we houden het kort in dit reisverslag met de melding dat het bij rust nog gelijk opging maar de Duitse opponent in het 2e half uur iets beter met de ontstane ruimtes en kansen omging waardoor onze favorieten na 60 minuten toch wel flink teleurgesteld met een 33-30 nederlaag de kleedkamer konden gaan opzoeken. Dit betekende derhalve dat de ploeg van Wesley en Rob was veroordeeld tot het spelen om de 3e en 4e plaats. 2 uur later was ook de winnaar van het 2e duel bekend. TV Möhlin, met natuurlijk onze vriend Mitch Giezeman, in het veld duidelijk aanwezig en op de tribune luid en enthousiast aangemoedigd door het Hollandse gezelschap, kende geen genade met de Franse ploeg en zodoende mochten zij zich gaan opmaken voor de finale op zaterdag. WHC/Hercules moest het verliezende Franse Marckolsheim zien te verslaan om iig die 3e plek veilig te stellen.

Het sportieve gedeelte zat er voor deze dag op en was het dus tijd de maag te vullen. En niet geheel verrassend stond bij de thuisclub ook de Italiaanse keuken op het menu. Zij konden natuurlijk ook niet vermoeden dat we dit ook al een dag eerder in het hotel geserveerd hadden gekregen maar het moet gezegd, deze spaghetti bolognese kreeg toch duidelijk een hoger cijfer dan hetzelfde gerecht een dag eerder bij hotel Schiff.

Goed gevuld zochten we weer ons ‘thuishonk’ voor het weekend op waar de selectie neerstreek op het terras om de avond verder rustig door te brengen. Al snel kwamen er ook spelletjes op tafel en was het motto vooral te blijven hydrateren en dat hoef je natuurlijk niet aan een handballer uit te leggen. De gezellige avond kreeg nog een speciaal tintje toen aanvoerder Koen om klokslag 00.01 luidkeels werd toegezongen om zijn 25ste levensjaar even extra in de spotlights te plaatsen. Dat het “Bloed, zweet en tranen” op een wat laat tijdstip in de vroege ochtend en wellicht met iets te veel volume uit de box uit volle borst werd meegezongen, was natuurlijk voor de slapers even een ‘schrikmoment’ maar maakte de gezellige avond/nacht wel compleet en de excuses waren oprecht.

Part III (Zaterdag 15 augustus 2026):

Om 9.00 uur en een beetje zat de voltallige selectie weer keurig en fris op het terras voor het ontbijt. Dat ‘beetje’ mocht van de staf na het ontbijt even netjes afruimen voordat ook zij konden aansluiten bij het 2e onderdeel van de dag waarbij Wesley de heren van een aantal videomomenten van het duel van de vorige avond voorzag zodat men in groepjes de beelden kon analyseren en aansluitend en groupe tekst en uitleg kon worden gegeven. Samenvattend ontstond een uitstekende, serieuze discussie hoe te anticiperen in bepaalde spelsituaties en hoe daar dus in volgende duels mee om te kunnen gaan.

De staf had voor de lunch weer een originele locatie op het oog en zo trokken we met de gehele stoet naar het meer waar aansluitend ook voldoende tijd was om even een verkoelende duik in de Rijn te nemen en ook Jake eindelijk even met z’n speeltje (drone) aan de gang kon.

Het duel om de 3e plaats stond gepland om 16.00 uur dus rond 14.00 uur was het weer snel terug naar het hotel en tas inpakken en richting sporthal, ware het niet dat de bus van Soraya door de hitte bevangen was (lees: accu leeg) en ondanks de startkabels lukte het nog even niet om de bus weer aan de praat te krijgen en zodoende werden de 2 overige busjes even extra volgeladen 😉 en gingen sommigen al eerder lopend richting de sporthal (10 minuutjes wandelen) en maakten we voor teammanager Syl natuurlijk een extra rondje. Zodoende waren iig de spelers tijdig in de sporthal en konden we ons gaan opmaken voor het 2e potje van het weekend.

Ook hier volsta ik met de melding dat we dit, misschien niet geheel scherp en steady maar toch, via FB live op devices hebben uitgezonden waarbij onze vrienden het Franse Marckolsheim duidelijk de baas was en de 26-20 een logische uitslag. Mitch was natuurlijk als aandachtig toeschouwer op de tribune aanwezig en gelukkig konden we hem na afloop van het duel toch even strikken voor het maken van een teamfoto. Daarna was het douchen en zelf plaatsnemen op de tribune voor het kijken van de finale. Vlak voor het begin van dit slotstuk van het weekend, konden we nog snel even de vloer op voor nog een teamfoto maar dit keer voor onze sponsor O Sole Mio, waarbij de mannen dus netjes in het prachtige, grijze poloshirt voor de lens verschenen.

De finale was goed spannend maar door alle overtredingen en dweilpauzes duurde alleen de 1e helft al ruim een uur en daarom besloot de staf om tijdens de pauze de selectie maar alvast naar de kantine van TV Möhlin te sturen zodat zij even rustig konden zitten, waarbij de flessen water niet aan te slepen waren, zo warm was het in de sporthal, maar waar de heren zich ook te goed deden aan een goed bord rijst, kip en Gemuse.

Op deze wijze waren we precies op tijd terug voor de laatste 10 minuten, die met alle onderbrekingen toch ook zeker een 20 minuten duurde. De Duitse bezoekers leken even voor een grote verrassing te zorgen maar het organiserende team wist de opgelopen achterstand in de laatste minuten toch nog om te draaien tot een 39-37 zege en hiermee het toernooi terecht als winnaar af te sluiten.

De hoofdprijs, een mega Toblerone per speler, wilde Mitch helaas niet met ons delen. Wij moesten het met een snack doen van dit bekende Zwitserse chocolademerk gelijk aan het formaat van een Mars reep maar gelukkig niet helemaal gesmolten en lekker was ie wel.

Terug naar het hotel voor een ontspannen avond op het terras, gelijk aan de vorige avond, alleen nu ook met de zeer welkome gast Mitch aan tafel. Ook de spelletjes kwamen weer op tafel en het werd voor het grote deel van het gezelschap dit keer niet heel laat omdat de volgende dag ons weer een lange terugreis stond te wachten. Toch en begrijpelijk kozen een paar spelers om met Mitch op stap te gaan, die natuurlijk even als gastheer de liefhebbers wat van het Zwitserse uitgaansleven wilde meegeven. Voor deze feestgangers werd het een lange nacht met een zeer korte nachtrust.

Part IV slot (Zondag 16 augustus 2026):

Het schema voor de zondag zag er kort en bondig uit:

  • 7.45 kamers leeg
  • Voor het ontbijt alle bagage in de bus
  • 8.00 ontbijt

Duidelijker kan een schema m.i. niet zijn maar blijkt toch altijd niet helemaal uitvoerbaar. “Gelukkige” bijkomstigheid: de Zwitsers, iig het personeel van Hotel Schiff, had een ‘ruhetag’ en dan kan je leuk vroeg willen ontbijten, dat lukt gewoonweg niet. Natuurlijk had Sylvia geregeld dat er ontbijt zou komen maar dat tijdstip paste niet helemaal in het schema van de dienstdoende ‘overwerkster’ maar vooruit, iets meer dan een half uur later was het ontbijt klaar maar dat kon helaas niet buiten worden geserveerd want het was tenslotte …. (zie boven) en dus moest er verplicht in het restaurant worden ontbeten maar ramen natuurlijk potdicht, de vliegen konden niet eens vluchten als ze wilden dus hebben wij de spaarzame (3) ramen die open konden, iig opengezet maar het werd dus ontbijten met het zweet op de rug. Denk niet dat het heel gezond is om in zo’n stoffige, snikhete ruimte te moeten eten maar er was geen keuze dus dan maar gewoon met het bord in de hand op naar de broodjes en beleg, een bakkie koffie, thee of wat fris erbij en ontbijten en dat toont ook de goede sfeer, mentaliteit en weerbaarheid van deze groep.

Na het bedanken voor het ontbijt konden we dan eindelijk vertrekken. Ook de bus van Soya was weer opgeladen dus konden we ons opmaken voor een lang, warme terugreis. De reis op zich verliep dit keer voorspoedig dus zonder al te veel driedubbele rotondes of verkeerde afslagen door wegwerkzaamheden of gewoon niet goed de route te volgen. Toch duurde de terugreis, wat ons gezellige busje betreft, toch ook weer langer dan gepland. Twan moest even wat kwijt langs de kant van de weg en dat kon gelukkig even want we stonden toch stil in een file en Jake moest even voor een ‘boodschap’ maar omdat dat niet bij een tankstation lukte omdat de bril ontbrak, reed chauffeur Sil (nam even een paar uurtjes het stuur over) naar de eerst mogelijk optie en dat was het Euro Space Center, ergens in de Ardennen. Daar kon Jake dan toch even een veilig plekje zoeken en wij konden meteen weer even onze benen strekken, daarbij ons verbazen over de hevige rookontwikkeling boven ons als gevolg van de natuurbrand in de Hoge Venen.

Niet veel later werd de navigatie op de dichtstbijzijnde Mac ingesteld en zo zaten we een half uurtje later aan de Amerikaanse frietjes en diverse burgers en/of nuggets in het Belgische Namen en voor Jake stond er natuurlijk een Happy Meal op het menu. Ook Twan kreeg gelukkig weer ‘gezonde’ eetlust en kreeg hierdoor ook weer wat kleur op z’n gezicht.

Ik bedankte Sil voor het overnemen van het stuur en na de tank volledig te hebben bijgevuld, konden we nu in een stuk door naar Nederland. En dat verliep verder zonder problemen waarbij een aantal heren pas wakker werd toen we rond 18.45 uur Ypenburg binnenreden. Tassen werden overgeheveld van het busje naar de auto van pa of ma en zo konden wij de 3 busjes naar het autoverhuurbedrijf terugbrengen maar al onderweg richting Leidschenveen werden we door Soya teruggeroepen omdat haar bus niet wilde starten. Gelukkig liggen in mijn auto ook startkabels en kreeg de accu even een extra boost en voila, een ronkende motor en vervolgens konden we alsnog de busjes netje bij Wittebrug achterlaten.

Dank aan Sylvia en Soya, die zich het gehele weekend uit de naad hebben gewerkt om leuke plekjes te vinden voor de lunchjes, de talloze boodschappen, altijd wel een antwoord of een oplossing hadden op een vraag of wat dan ook vanuit de spelersgroep en hiermee dus de moedertaak een weekendje voor hun rekening namen. Wesley en Rob bedankt die toch de taak hebben om in zo’n weekend de heren zo goed mogelijk te prepareren voor alle programma’s en wedstrijden maar dit niet alleen heel erg professioneel en doordacht aanpakken maar gelukkig ook met de nodige humor waardoor de sfeer eigenlijk altijd goed is en ondanks de enorme hitte dit weekend keihard is gewerkt. Op naar het Franse Nancy en meer!

Tsjeu